Çocuk olmak çok güzel, gelsene:)

Geçen gün bir yazı okudum. Çocuklarınızın öğrenme akışını bozmayın, sadece yönlendirin ve onun kendi kendine öğrenmesine yardımcı olun diyodu. Çünkü zaten öğrenmeye ve keşfetmeye meyilli bir canlıyız, doğamız gereği yaşayıp deneyimleyerek öğreniyoruz her şeyi. Öğrenilecek şeyleri çocuğun önüne koyup tek tek, harf harf sen öğretirsen, yani deneyimleyerek öğrenmesine engel olursan, iki gün sonra o çocuk ödev yaparken de sana ihtiyaç duyacak diyodu.

Ela 2 Yaşında ❤️

Mükemmel değilim, mükemmeliyetçi de değilim çoğu zaman. Ama bi işin içine girince anlıyorumki manyağım:) Ve gerçekten uzmanlık alanıma giren bir işse mevzu bahis, o işten istediğim sonucu elde edene kadar kendimi de, bu sürece dahil olan herkesi de paralıyorum. Ama gel gör ki özümde çok aşırı iyi kalpli bi insan olduğum için, başkalarını paralamak yerine kendimi paralamayı tercih ediyorum:P Yani her şeyi kendim hazırlıyorum!

Ondan sonra da neden bu kadar yoruluyorum'lar, hofff yine yapcak bisürü iş var'lar havada uçuşuyo.

Mesela Ela'nın 1. yaş günü için niyetim; diğer doğum günlerini daha sade yapacağım için, ilk yaş partisine özenmek, görmekten sıkıldığımız doğum günü partilerinden mümkünse ve hatta mutlaka daha farklı bişeyler ortaya çıkarmaktı. Ela henüz 1 yaşına girecekti, ben daha işe başlamamıştım (ücretsiz iznimin son demlerini ayaklarımı uzatarak geçirecek değildim heralde, binbir tane detayı olan bi parti hazırlamak varken seçenekler arasında:P ). Ela'yı kangurusuna atıp dolmuşa atlayıp kaç kere gitmişimdir o çıkrıkçılar yokuşuna kimbilir :) Yukarda da belirtmiştim zaten, manyağım :)

Kestim biçtim diktim. Hem içime sinen, hem herkesin oldukça beğenisini alan (hatta bizim partinin hediyelikleri de dahil tüm detaylarının birebir uygulandığı bir sürü parti gördüm sonrasında. Hafiye takipçilerim sağolsun, istihbaratım kuvvetlidir o konuda:P)  eğlenceli bi gün bıraktım Ela'ya hatıra.

Hiçbir standarda ve kalıba çakılmadan bişeyler üretmeyi seviyosam demek ki:) Hiç yorulmuyorum böyle şeylerle uğraşırken ^.^

Ama esas yorgunluğu koltuğa ilk oturduğunda hissedersin ya, ayaktayken anlaşılmaz çünkü ne kadar yorulduğun, hah işte o zaman Erman dedi ki; "canım bu ilk ve son parti olsun olur mu?" Çünkü çok yoruldu yazık! Sanırsın sırtında taş taşıttım. Bütün her şeyi hazırlayan ben, önümüzdeki senenin hesabını yapan o :)

Tabi ayaklarım nasıl ağrımışsa artık, direk katıldım Erman'a, seneye yapmıycaz parti. Kesin!

2015 sana söylüyorum, 2016 duyuyosun dimi?

Meraba 2016.

Aslında bugün buraya seninle konuşmaya gelmedim. 2015'e bikaç çift lafım olcak. Ama tabi orda boş boş beklemez, en azından beğendiklerini üzerine alırsan sevinirim ^.^

Sevgili 2015,

Kuzumu 1 yaşında kreşe başlatmak ve işe dönmek durumunda kalmış olsam da, bu bir sene içerisinde ikimiz de kendi kulvarlarımızda çok başarılı yol katettiğimiz için,

kendime hiç zaman ayıramasam da, kuzumla birlikte her defasında bir öncekinden daha muhteşem zaman geçirdiğimiz ve hatta geçen zamanı hiç önemsemeyecek kadar eğlendiğimiz için,

şarkı söylemenin tadına varabildiğimiz, bir masal sayfasından on tane masal çıkarabilecek kadar hayal dünyamızı zenginleştirdiğimiz için,

yorgunluklarımız çok sevmekten, şımarıklığımız çok sevilmekten olduğu için,

çalışıp para kazanabildiğimiz, kendi yağımızda kavrulabildiğimiz için,

güneşi de soğuğu da(!) iliklerimize kadar hissedebildiğimiz için,

kedilerle ip oynayıp, köpeklerle yerlerde yuvarlanabildiğimiz için,

sevdiklerimiz hayatta ve etrafımızda, eksilmeden çoğaldığımız için (buradan, doğacak olan iki yeğenime de öpçüklerimi gönderiyorum❤️),

nefes aldığımız ve buna şükredebilecek kadar aklımız başımızda olduğu için, 

yani güzel olan bir çok şeye vesile olduğun için teşekkür ederim!

Ama giderken lütfen;

çok ihtiyacımız olan barışı, 

el ele tutuşup tek yürek olabilme cesaretimizi,

çocukların özgürce sokaklarda oynama hakkını,

kulaklarda ve akıllarda silah sesi yerine asıl kalması gereken atlı karınca müziğini,

kadınların kadınlığını ve insanlığını doya doya yaşayabilme özgürlüğünü,

temiz havayı, ormanları,

hayvanların işkence görmediği sokakları, 

mis kokulu domatesleri, 

hayallerimizi,

maviyi, yeşili, pembeyi,

küçük şeylerle mutlu olabilme ihtimalimizi,

bu sene yapamadık ama olsun seneye hallederiz dediğimiz hiçbir şeyi yanında götürme olur mu?

Çünkü onlara 2016'da çok ihtiyacımız olacak!

Bana bir masal anlat anneeeeaa!

Bazen fotoğraflar hazırdır ama sen iki lafı bir araya getirip bişey yazamazsın ya, işte öyle şeyler yaşıyorum uzun süre bloğa ara verdikten sonra tekrar bloğun başına oturunca. Oturup ne anlatsam diye düşününce de aklına tövbe bişey gelmez zaten. Kaşımaktan alnın kıpkırmızı olur ya da yüzündeki bir pürüze odaklanır ve adeta kazırsın o pürüzü dakikalarca. Mutlaka vardır yaaa anlatcak bişey. Öğle aralarında millete yemek yedirtmiyosun konuşmaktan, nasıl bu kadar tıkanabilirsinki, diimi?

Meraba dünya, ben Ela!

Merhaba ben Ela. Doğduğum günden beri, yani tam 15 gündür, annemin hem göğüslerini hem de gecesini gündüzünü parça pinçik ettiğim için kendisi bugün aramıza katılamıyor. Onun yerine bugün sizinle ben konuşucam.

Asayiş berkemal!