Yaklaşın, bişi diycem:)

Bazen çok önemli bişey olur, paylaşmak istersin, ama kurduğun hiçbir cümle onun önemini, onun yaşattığı heyecanı anlatmaya yetmez ya gözünde, "yok yaaa bu cümle çok eksik kaldı, amaaaan bu şarkı da tam olarak anlatmıyo durumu" diye sızlanarak, olayı en güzel şekilde aktarmanın ve karşındakini şaşırtmanın yollarını ararsın ya, işte ben de bir süredir bu durumu yaşıyorum. Neresinden başlasam nasıl anlatsam diye düşünüp duruyorum, sanki ne kadar detaylı anlatabilceksem:)

Esra Ceyhan'a mektup!

Ben Püre'yi (bilmeyenler için evimizin biricik kedisi) evimize geldiği ilk günden beri KIZIM diye seviyorum. 

Bir insanın diğer insanları sevme oranının, hayvan sevgisiyle doğru orantılı olduğunu biliyor muydunuz? Onlar öyle art niyetsiz, öyle saf severlerki sizi, öyle alışırlarki ev dedigimiz o dört duvar arasında sizinle yaşamaya, öyle ezberlerlerki neyi sevip sevmediğinizi, bütün bunları o minicik halleriyle nasıl yapıyolar diye en büyük şaşkınlıkları yaşarsınız!

Çok sevdiğiniz biriyle tartıştığınızı düşünün. Üzüleceğinizi bile bile üstünüze gelmez mi o an sizi daha çok üzmek için? Yada en mutlu anınızda gelip çok kötü bişey söyleyerek bütün keyfinizi kaçıran insanlarla karşılaşmadınız mı hiç?